Illustraties staandwant

Staande netten leiden tot bijvangsten. Dit zijn netten met mazen van dun nylondraad. Ze ‘staan’ op de bodem doordat ze onderaan verzwaard zijn met lood en ze hebben drijvers op de bovenlijn. Vissen worden gevangen doordat ze verstrikt raken. Onder de staande netten bestaat een grote variatie in maaswijdte, constructie en afmetingen, gericht op specifieke vissoorten. Verreweg het meest gebruikte type ‘staand want’ in Nederland is gericht op tongvangst. De netten met betrekkelijk kleine mazen zijn ongeveer een meter hoog. Ze staan vanwege het kleine aantal drijvers gekruld op de bodem.

Buitenlandse gegevens wijzen er op dat dit type net betrekkelijk weinig bijvangst oplevert. Meer bijvangst lijkt voor te komen in staandwantnetten met grotere mazen voor de vangst van kabeljauw, tarbot en griet. Denemarken kent veel staandwantvissers. Het aantal bijgevangen bruinvissen daar werd het afgelopen decennium in de Noordzee geschat op ongeveer zesduizend per jaar (Vinther and Larsen 2004), vooral in grofmazige netten.

Print deze pagina